appreciatie

Hoezo, de schilders zijn weg? En wanneer komen ze dan de definitieve laag aanbrengen?

Dat was de bemoedigende bemerking van mijn eigenste moeder bij het aanschouwen van onze nieuw geverfde muren. Ik dacht dat een kalkverf de uitgelezen wat-slordig-ogende-maar-gezellig-aandoende keuze was voor onze (bijna) gerenoveerde boerderij. Maar blijkbaar geeft het eerder een en-als-we-nog-wat-gespaard-hebben-werken-we-het-ooit-nog-wel-eens-af indruk. Gelukkig was mijn gemoedsgesteldheid voorzien van een anti-corrosie coating.

wild

Hij: En? Wat vind je van deze gordijnen voor de traphal?
Zij: Bwa, ik word er niet wild van.
Hij: OK. Deze zeker niet dus.
Zij: ???
Hij: Hier moet je elke avond voorbij.

Hmmm … die formulering wild worden … het opent perspectieven. Mannen doen écht niet moeilijk. We moeten het gewoon wat plastischer verwoorden.

antwoordapparaat

Ons fornuis. Problemen. Meer dan eens. De Commercial Talks vóór de aankoop waren niet te evenaren. De Service Après Vente is dat in feite ook niet. Maar dan in een ander opzicht.

Vandaag trachtte ik de snoodaards te bereiken, maar botste telkens op het antwoordapparaat.

Spreek na de piep uw naam, telefoonnummer en reden van oproep in, wij bellen u zo spoedig mogelijk terug.

Vier maal waagde ik een poging, want van terugbellen bleek niets in huis te komen.

De vierde maal -met de moed der wanhoop- kriebelde het duchtig om als reden van oproep het volgende in te spreken:

In feite bel ik omdat onze hond depressief is, mijn oudste zoon een drankprobleem heeft, twee spinnen de badkamer onveilig maken, mijn man er verschillende minnaressen op nahoudt, de witte was fluo-groen uit de wasmachine kwam, ik onderhand bol sta van de SOA’s, de toilet verstopt zit en mijn psychiater naar de Caraïben uitgeweken is. Oh ja, mijn jongste dochter blijkt zwanger en herinnert zich niet meer wie de vader wel kan zijn. Ik kijk verlangend uit naar uw telefoontje.

Zou de opnametijd dan niet volledig opgesoupeerd zijn? Ook niet als ik heel langzaam praat? Of doe ik best ook een boekje open over mijn schoonmoeder?

trick or treat

… van last tot lust …

ernst

Moeder vermaant dochter streng om bij de zaak te blijven.
Moe of niet moe. Concentratie! En snel!

Na antwoorden als:
- de hond … barkt
- zo glad als een … paal
- zo fris als een … hoertje
was enig sérieux welgekomen.

Ook in moeders hoofd…

tiens

Je zou zweren dat ook ons brood langzaam maar zeker capituleert voor het neerslachtig sfeertje hier ten huize…

rekest

Loeiende koeien.
De hele dag. Van acht tot vijf. Om het kwartier.

Irritatie.
De hele dag. Van acht tot vijf. Om het kwartier.

Paard.
Ik zit in het zadel. Stevig. Lasso in aanslag.
Reik-halz-end speuren naar een prooi.
Niet de koe. Ocharme het beest.

Schildersbaas.
Bliksems verzocht zijn gsm-tune aan te passen.

zwans

Met stembanden afgestemd op kanaal Verbaasd-en-Verontwaardigd, kraamde ik gisteren het volgende uit:

Snotjes, wees nu eens kalm! Zó luidruchtig zijn jullie nooit!

Zouden die schilders hier in huis er ook maar één snorhaar in het vuur voor willen steken?

enquête

70 procent van de jongeren ziet een totaal rookverbod op café wel zitten. Dat die 30 procent met getinte longen uitgerekend telkens wij op de boemel gaan alle rokersplaatsen bezetten, is wel brute pech. Blijkt zo. Durven wij na 22 uur nog opdagen, dan kunnen we er de mondiale voorraad teer en nicotine op verwedden dat enkel in het minder lijvig niet-rokers gedeelte nog plaats is. In overvloed. Zes stoelen de man.

shit

De benedenverdieping treedt eindelijk haar laatste fase tegemoet. Schilders teisteren gemoedsrust. Radiatoren gaan op wandel, een paar textielfabrikanten kunnen hier hun afzet van de afgelopen jaren terugvinden, gedrapeerd over meubilair en vloer, verlichting zoekt dekking in allerlei dozen, gordijnen druipen schroomvallig af richting wasmachine en de helft van de accessoires is onvindbaar. Maagvulling produceren is geen sinecure en in de wasplaats vindt een kat haar jongen niet meer.

Het pad naar gezelligheid is geplaveid met noodzakelijk kwaad. Geen ontkomen aan. Daar moeten we niet moeilijk over doen. Temeer daar de kwasten redelijk proper te werk gaan. Althans ambtshalve. Een ware kastijding zijn echter hun toiletbezoeken.

We zijn de gelukkige eigenaars van twee kleinste kamertjes hier beneden. Eén in de wasplaats voorzien van een deur en één in de gang helaas nog zonder. Zó laatste is die fase dan ook weer niet. Om hen de gêne van publieke lozingen te besparen, wees ik de weg naar de wasplaats. Ook een beetje uit zelfbehoud.

Resultaat: bruine truien worden in de wasplaats gebreid. Met alle sporen en aroma’s van dien. Maar om de kleine een handje te gaan geven, generen ze zich een stuk minder. Privacy is coulant. Met regelmaat van de klok kletteren weerzinwekkende aria’s hier rond mijn oren. Maar nog misselijkmakender is het aanzicht des avonds wanneer ik -voorzien van neusknijper- mij ter plekke begeef. Wc-bril in de hoogte en spetters en spatters wijd en zijd. Braakneigingen worden ternauwernood verijdeld.

Gisteren vond zelfs onze hond -al zes jaar welopgevoed en ‘proper’- het nodig om een daad te stellen. Midden in de gang deponeerde ze haar boodschap. De output leek wel het resultaat van drie dagen ingehouden walging. Als statement kan dat tellen.

edelvrouw

Heel af en toe geef ik mij over aan Onzin, met kapitale Oooo-en-er-zijn-zoveel-interessantere-bezigheden. Computerspelletjes. Onweerstaanbare drang ten voeten uit.

Gisteren keek dochter over mijn schouder mee. Bovenaan verscheen: Welkom Edelvrouw! Na het verteren van een hilarische lachbui vroeg dochter: ‘Edelvrouw’, mama, waarom heb je dat als nickname gekozen? En toen bekende ik: Omdat mij dat een ongewoon voornaam en majestatisch gevoel geeft.

Een wijl later tikte dochter een welkomstbericht in op haar nieuwe-want-ik-ben-nu-twaalf-en-heb-er-eindelijk-ook-één gsm in. Bij het opstarten van haar Global System for Mobile Communications verschijnt vanaf heden: Welkom über fantastische heerseres van het universum.

Tja, daar kan ik als Edelvrouw niet tegen op…

taalkabaal

Lang geleden, in het slechts-drie-taterende-kinderen tijdperk, dompelde ik ze elke avond samen het badwater in. Oudste zoon, net vijf, had op een schoolse dag zijn vocabularium aangedikt met het stijlvol woord ‘tet’. Gegiechel muteerde al snel tot hilarisch gegier. De daaropvolgende dagen werden ook andere mysterieuze lichaamsdelen voorzien van schunnige alternatieven. Het enthousiasme was grenzeloos. Een temper-de-vunzigheid-actie drong zich op. Boze blikken, gezellige babbels, smeekbeden, nog-één-keer-en-geen-tv dreigementen,… het bracht allemaal geen zoden aan de dijk. Restte enkel nog de strategie Verpletter-met-eigen-kunnen.

En zodoende laste ik elke woensdag, na het middageten, een vijftal minuten Goorheid in. Ogen glinsterden verblindend. Na het afschrapen van een dun laagje schroom, was algauw het hek van de dam. Moeder op kop. Gezien de leeftijdscategorie van het gebroed lukte dat nog net. Na vier of vijf weken verzeilden de goddelijke minuten in de vergeetput en ook de smeuïge tussendoortjes verloren hun glans. De zoete smaak van het Verbod werd hen stiekem ontfutseld. Jolijt ging pleite.

Ik overweeg de Vijf Minuten opnieuw in te voeren. Voor de categorie Scheldwoorden. Kwestie van inspelen op huidige behoeften. Om het nog enigszins spannend te houden, zal ik maar te rade gaan bij Taalkabaal. En gezien de staat van mijn memorie zullen spiekbriefjes geen overbodige luxe zijn…

on-min

Slechts een licht gezwollen bouwjaar drijft er tussen mijn twee jongste nazaten. Dertien volle manen. Dat heeft zijn kop, maar ook zijn munt. Het prijskaartje van harmoniërende preferenties en interesses zit hem in virulente concurrentie. Deze zet zich bij voorkeur in met gezapig kibbelen en mondt doorgaans uit in vurige woordwisselingen.

Laatst werd het hen wederom even te machtig. De bal kaatst meermaals heen en weer. Steeds sneller. Steeds doortastender. Plots hoor ik mijn twaalfjarige dochter brullen ‘Roest aan mijn reet, jong!’. Volkomen geschokt en inwendig alle mogelijke verwensingen richting School blazend vaar ik uit naar dochter ‘En van wie heb je die fraaie zinswending?’waarop ze onverstoord antwoordt ‘Van Humo natuurlijk.’

Humo, oftewel Huldig Uw Moeders Opvoed-kunde.

theater

Deze ochtend in de klas: algemene repetitie van de scène ‘Mexicaanse Griep’.

- Hé hé, neen! Laat dat op de grond liggen!
- Maar juf, het is gewoon een blad papier.
- Neen, je raapt dat zo niet op. Ga in de toiletten een paar vellen wc-papier halen.

Dochter weet met haar verbazing geen blijf, maar volgt gedwee de bevelen van hogerhand op. Na twee pogingen lukt het haar toch om de verwerkte cellulose richting vuilbak te navigeren. Een blijspel zonder weerga.

Nog voor dochter zich wederom op haar stoel kan neervlijen, een gesmoord geproest van klasgenoten negerend, weerklinkt:
- En was nu je handen nog maar eens.

Ik denk dat deze juf al een tijdje geleden besmet werd… in haar bovenkamer.

agenda

Grote zus werpt een blik op Benjamins nieuwe klasagenda.
Naam, voornaam, adres… alle velden zijn nog maagdelijk.

Híj vindt het compleet ridicuul om daar zijn tijd aan te besteden.
Zíj vindt het niet kunnen en kalligrafeert zorgvuldig zijn gegevens.

Na het ondertekenen van zijn agenda wandelt mijn lodderig oog er even langs. Naast te verwittigen bij ziekte/ongeval lees ik: Laat maar lijden, daar worden ze hard van.

Ik mag hopen dat Juf over een minimale dosis humor beschikt…

kriebels

Moeder: Hé, waarom gebruik jij mijn borstel?
Junior: Zeg, wees blij voor het vertrouwen.
Moeder: Pardon!?
Junior: Ja, dat ik er gerust in ben dat je geen luizen hebt.

En toen ging de lap-weerom-in-promotie-op-school alarmbel.

extremen

Mans vriend te gast. Met nieuwe vriendin. Nieuw, voor ons althans. Ze leek wel gephotoshopt. Van kop tot teen. Geen pixel werd ongemoeid gelaten. Ze groette van harte. Dus genoot ze het voordeel van de twijfel. Zo zijn we dan wel. Het intrinsieke krijgt ook een kans. Graag zelfs.

Na de hoofdbrok zonderden man en vriend zich fijntjes af. Mijn wanhoopssignalen werden gracieus gedesavoueerd. Man had ogen de kost gegeven. Dat wel. Maar litanieën over kledingzaken, kappers, schoonheidsspecialistes, schoenassortimenten en onontbeerlijke combinaties van dit alles bezorgden het mansvolk blijkbaar oprispingen.

OK, zijn Ex was evenmin het meest aimabele mens op aard. Ze had over alles een enige en juiste mening, had over elk onderwerp dat je maar te berde bracht een boek gelezen of een documentaire gezien. Je werd telkens met verstomming geslagen over zoveel wetenschap, verzameld in één humaan wezen. De confrontatie met je eigenste pindabrein gaf aanleiding tot uitputtingsverschijnselen op de voet gevolgd door een lichte vorm van depressie.

Man mag volgende keer gerust een tête-à-tête organiseren met Vriend. Ik zorg wel voor de reservatie.

letteren

Vakantie en lectuur zijn in mijn wensenhoofd onlosmakelijk met elkaar verbonden. Flikflooien met fictie en non-fictie. Geslagroomd met kindertjes die een cursus Bezigheidstherapie achter de kiezen hebben en reüsseerden met grote onderscheiding inclusief felicitaties van de jury.

Verfomfaaide kranten, weekbladen met ezelsoren en loszittende vellen als getuigen van vervulde wensen. Blik gretig lonkend naar een op stapel liggende berg boeken. Het nirwana lijkt binnen handbereik.

Kroost heeft het echter zo niet begrepen en pleegt gretig aanslagen op de concentratie. De ene na de andere. Fijn geordend in een beurtrol. Lezen geschiedt derhalve in Processie-van-Echternach ritmes. Een bont gezelschap noden dwingt sierlijk en op gezette tijden lectuurpauzes af. Letterkoek, in tien minuten te verorberen, maalt wel een halve dag door de leesmolen. Wanneer dan ten langen leste de eindmeet van een artikel overschreden wordt, blijkt mijn memorie in staat van ontbinding. Zonde!

Zit het hoofd niet vol wijsheid, dan toch nog steeds vol wensen. Boordevol. Eruditie beroert de snoozeknop en draait zich nog eens genoegzaam om tussen de fictielakens.

lapsus

Verpleegster Sabine houdt de baxter hoog in de lucht.
Verpleegster Annemie is op zoek naar een staander om hem aan op te hangen.

Man, grappend: Je gaat daar toch niet de hele dag met die baxter moeten staan?
Sabine, onverstoord: Héhé, ik ben misschien wel zwart van haar, maar nog niet van vel.

Voor de rest was ze best te doen.

kommer

Man: Maar wees niet zo beschermend. Het kan echt geen kwaad.
Vrouw: Toch… kinderen zijn zo onvoorspelbaar in wat ze doen.

De volgende dag hangt helft van zoons vinger nog met een velletje vast. Spoed, operatiekwartier en vijftig procent kans dat er nog leven in de halve wijsvinger komt.

Pijnstillers doen hun werk niet naar behoren en dosis draait al over zijn toeren. Een kermend kind en machteloosheid in overvloed. Het doet wat met een moeder.