ff tssdr

30 december, even voor sluitingstijd.

Verkoopsters van Parfumerie totaal overspannen wegens een kudde op-het-laatste-nippertjes. Man idem dito wegens verzuipen in werk en nog cadeau voor zijn moeder moeten versieren. De vierendertig andere geschenken vertrouwde hij me wel toe.

Verkoopster (op zoek naar haar hoofd):
En… heeft meneer al een zakje?
Man (smachtend naar de uitgang van het tranendal):
Ja! Meneer is met een zakje geboren!

Of hoe een overspannen man weinig aan de verbeelding overlaat.

plan

OK, de man heeft iets theatraals. En zijn plannen overtuigen niet altijd. Maar ik ben voor rede vatbaar en vooral van goede wil.

surprise

Cadeau werd per koerier bezorgd voor Man.
Vanwege Tine.

Eerste bedenking: Zou hij???
Tweede bedenking: Hmm… toch iets te flagrant.
Derde bedenking: Misschien zit de verbloeming net in het manifeste…

uitglijder

Verstrooidweg een naar beneden hellende smalle besneeuwde straat inrijden, dochters verbaasde blik weglachen met de originele woorden ‘Girl Power!’ en ‘Yes, we can!’ vergezeld van een overmoedige grijns kan nefaste gevolgen hebben. Zelden was overmoed zo misplaatst.

Vooral als je camionette een eigen leven gaat leiden, verliefd wordt op een iets stoerder exemplaar dat aan de kant van de weg een dutje doet, ze op een halve meter van haar liefde toch tot stilstand komt, na tien minuten de hele straat versierd wordt met bolides die een poging ondernamen deze amoureuze toestanden te ontwijken, meer dan tien buurtbewoners behulpzaam toesnellen met zout, schop, aanmoedigingen, troost, en meer gênants, dochter aan het begin van de straat een poging onderneemt andere bestuurders een alternatieve rijroute aan te bieden en bevriezingsverschijnselen vertoont, Man van zijn werk moet komen om de rol van Redder-in-Nood gestalte te geven, dan blijkt dat ook de batterij de geest heeft gegeven, een vrouw haar man uit zijn gezellige zetel aan de haard sleurt omdat hij toevallig technieker is en in het bezit van startkabels evenals stevige wagen om de verliefde camionette weerom leven in te blazen, en het uren duurt eer de straat eindelijk ontruimd raakt en de buren aldaar, rammelend van de honger en verkleumd van de kou, de draad van hun leven terug kunnen opnemen.

En wat hebben we nu geleerd:
1) dat de geruststellende signalen die winterbanden uitzenden best met een korrel zout op smaak gebracht worden
2) dat buitensporig altruïsme een deugddoend bindmiddel is
3) dat kapsones een wrange bijsmaak hebben.

P.S. Het voorval is ondertussen naar de annalen van mijn memorie verdrongen. Nu huisgenoten nog in dat stadium brengen… eens uitgelachen.

gokje

Ik VERMOED dat mijn oudste dochter morgen het vak Facebook heeft.
Ik VREES dat ze voor de volle honderd procent gaat.

100%

Jongste dochter had vandaag haar laatste examen. Al één kwelling van de baan. Toen ik gisteren wanhopig op zoek ging naar iets wat examensfeer moet belichamen, meldde ze me laconiek dat de honderd procent binnen handbereik lag. Vol vertrouwen in het inschattingsvermogen van dochter vroeg ik haar daarnet:

- ‘En… hoe was je examen biologie?’

- ‘Bwa, juf Bio stelde rare vragen.’

Ja, zo gaat dat dan. Kennen de kinderen hun leerstof van binnen naar buiten en van links naar rechts en dan halen die juffen het in hun bolle hoofd om rare vragen te stellen.

Toezichtster vandaag bleek juf Latijn die zo vriendelijk was geweest de resultaten van haar examen al in de groep te gooien. Uitgelezen beleving om van onderwerp te veranderen.

- ‘Maar mama, er zit een monsterkind in onze klas. Verschrikkelijk. Niemand mag hem. Weet je dat hij een kruisteken maakt voor elk examen?’

Ze frommelt haar gezicht alsof de ellende van de hele aardbol zich op dat eigenste ogenblik in haar netvlies priemt en staaft haar oordeel:

- ‘Ja, hij had 100% op Latijn. Geef toe. Compleet gestoord. Niet normaal.’

Een pak van mijn hart. Ik heb overduidelijk geen monsterkind.
Honderd procent zeker.

tragiek

Twee moeders stortten deze week hun hart bij mij uit. Bezorgd voor hun overijverige dochters. De meisjes in kwestie moesten zowaar gedwongen worden om zich af en toe ook eens te ontspannen. Met geen stokken waren ze van hun bureau weg te slaan. Ze leden aan een onverzadigbare drang naar kennis. Doodsangsten stonden die moeders uit. Ze verwoordden het zo treffend dat ik werkelijk door compassie overmand werd.

Terug thuis ging ik over tot de orde van de dag: lucide dromen, wishfull thinking, hoop doet leven, binnen tien jaar kunnen we er misschien mee lachen, vingers kruisen, overwegen om gewoon te vluchten.

natuurlijk

Oftewel moet ik mijn definitie van het begrip van nature eens herbekijken oftewel moet ik dringend op zoek naar de ware toedracht van het werkwoord kennen. Een andere optie zou kunnen zijn: met terugwerkende kracht kroost heropvoeden. Vermoeiend… Hebben ze nu echt niets van mij geërfd?

pechdag

[Ik was het lievelingetje van onze kotbaas.]

Dat uitgerekend mijn kinderen dit nu vanonder het stof halen…

Al mijn inspanningen om de stelling “Voorbeeldig was my middle name!” in stand te houden, werden met een grijns tot de vijfde macht van tafel gezwierd.

grol

De nefaste gevolgen van examenstress doen hun intrede: een poticure voor de hond en dochters kunnen er weer helemaal tegen. Toch voor even…

milieuvergunning

Onlangs werd me de taak toebedeeld een aanvraag voor een milieuvergunning in te dienen. Na vele uren zwoegen en zweten, waarschijnlijk wegens een totaal gebrek aan parate kennis omtrent de Nieuwe Groene Wereldgodsdienst, stelde ik ten langen leste een lijvig dossier samen. Dat fijne dossier moest maar eventjes in zeven, ja zeven, exemplaren ingediend worden. Zeven, atoomnummer van Stikstof, overvloedig aanwezig in uitwerpselen van dieren en vanaf heden eveneens het hoofdbestanddeel van de mijne.

Net niet gestikt in de stof, waagde ik het bij de ambtenaar van de Milieudienst te peilen naar de diepere zin van dat getal Zeven. Het antwoord luidde:

Stel, stél mevrouw, dat er een bijkomend advies dient aangevraagd bij een andere instantie, dan hebben wij daarvoor extra kopieën nodig. Ah ja, een mens weet toch maar nooit.
Stel, stél mevrouw, dat er een beroepsprocedure dient opgestart, dan hebben wij daarvoor extra kopieën nodig. Ah ja, een mens weet toch maar nooit.
En stel, stél mevrouw, dat het dossier onmiddellijk goedgekeurd wordt, hebben we er tenslotte eentje voor de brandweer nodig. Ah ja, een mens weet toch maar nooit.

Ja, stel, stél dat de Dienst Uitreiking van Milieuvergunningen zélf een kopie zou moeten maken… dan wordt een Groene Grens, die van wij-hebben-wel-iets-interessanter-te-doen-en-onze-ecologische-voetafdruk-staat-in-rechtstreeks-verband-met-onze-gemakzucht, bereikt.

Maar, geen nood, indien de extra kopieën niet nodig zijn, krijg je nadien wel een brief toegestuurd met de melding dat je de resterende exemplaren terug mag komen afhalen.

Toen, op dat eigenste ogenblik, stortte mijn Groene Wereld in. Ik heb daarvoor lucht bezoedeld ter waarde van veertig kilometer diesel (in de veronderstelling dat ze zelf de niet gebezigde exemplaren in hun strot rammen), een paar bomen geveld voor de papierberg die ik moest indienen en de toners van mijn printer op de afvalberg gedropt.

Zou die Dienst Uitreiking van Milieuvergunningen wel een vergunning voor die groteske onzin hebben? Want qua energie- en afvalbesparende maatregelen kan ik ze anders wel een paar suggesties aan de hand doen, samengevat in ONLINE. Een beter milieu begint tenslotte bij jezelf.

Ach, misschien heb ik gewoon niets begrepen van de termen mentaliteits- en gedragswijzigingen.

koning

Zou onze koning dat ook grappig vinden?

P.S. I love his smile.

verschwunden

appreciatie

Hoezo, de schilders zijn weg? En wanneer komen ze dan de definitieve laag aanbrengen?

Dat was de bemoedigende bemerking van mijn eigenste moeder bij het aanschouwen van onze nieuw geverfde muren. Ik dacht dat een kalkverf de uitgelezen wat-slordig-ogende-maar-gezellig-aandoende keuze was voor onze (bijna) gerenoveerde boerderij. Maar blijkbaar geeft het eerder een en-als-we-nog-wat-gespaard-hebben-werken-we-het-ooit-nog-wel-eens-af indruk. Gelukkig was mijn gemoedsgesteldheid voorzien van een anti-corrosie coating.

wild

Hij: En? Wat vind je van deze gordijnen voor de traphal?
Zij: Bwa, ik word er niet wild van.
Hij: OK. Deze zeker niet dus.
Zij: ???
Hij: Hier moet je elke avond voorbij.

Hmmm … die formulering wild worden … het opent perspectieven. Mannen doen écht niet moeilijk. We moeten het gewoon wat plastischer verwoorden.

antwoordapparaat

Ons fornuis. Problemen. Meer dan eens. De Commercial Talks vóór de aankoop waren niet te evenaren. De Service Après Vente is dat in feite ook niet. Maar dan in een ander opzicht.

Vandaag trachtte ik de snoodaards te bereiken, maar botste telkens op het antwoordapparaat.

Spreek na de piep uw naam, telefoonnummer en reden van oproep in, wij bellen u zo spoedig mogelijk terug.

Vier maal waagde ik een poging, want van terugbellen bleek niets in huis te komen.

De vierde maal -met de moed der wanhoop- kriebelde het duchtig om als reden van oproep het volgende in te spreken:

In feite bel ik omdat onze hond depressief is, mijn oudste zoon een drankprobleem heeft, twee spinnen de badkamer onveilig maken, mijn man er verschillende minnaressen op nahoudt, de witte was fluo-groen uit de wasmachine kwam, ik onderhand bol sta van de SOA’s, de toilet verstopt zit en mijn psychiater naar de Caraïben uitgeweken is. Oh ja, mijn jongste dochter blijkt zwanger en herinnert zich niet meer wie de vader wel kan zijn. Ik kijk verlangend uit naar uw telefoontje.

Zou de opnametijd dan niet volledig opgesoupeerd zijn? Ook niet als ik heel langzaam praat? Of doe ik best ook een boekje open over mijn schoonmoeder?

trick or treat

… van last tot lust …

ernst

Moeder vermaant dochter streng om bij de zaak te blijven.
Moe of niet moe. Concentratie! En snel!

Na antwoorden als:
- de hond … barkt
- zo glad als een … paal
- zo fris als een … hoertje
was enig sérieux welgekomen.

Ook in moeders hoofd…

tiens

Je zou zweren dat ook ons brood langzaam maar zeker capituleert voor het neerslachtig sfeertje hier ten huize…

rekest

Loeiende koeien.
De hele dag. Van acht tot vijf. Om het kwartier.

Irritatie.
De hele dag. Van acht tot vijf. Om het kwartier.

Paard.
Ik zit in het zadel. Stevig. Lasso in aanslag.
Reik-halz-end speuren naar een prooi.
Niet de koe. Ocharme het beest.

Schildersbaas.
Bliksems verzocht zijn gsm-tune aan te passen.